Καλησπέρα σας,
Θα ήθελα να μοιραστώ την εξής σκέψη-ίσως με μορφή απορίας.
Συγκεκριμένα καταλαβαίνω, πολύ πρόχειρα, πως τα παραληρητικά βιώματα, που όπως αναφέρατε, είναι συνειδησιακά, εμφανίζονται δλδ ως βίωμα στον ασθενή, όμως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο κλινικός να δει στην εξέταση να εκφράζεται η παραληρητική σκέψη/ η ιδέα. Θέλω με ένα τρόπο να καταλάβω, πως περιπλέκονται. Προσωπικά κατάλαβα πως υπάρχει πιθανότητα να εκφραστεί το παραληρητικό βίωμα και ανάλογα με την θεραπευτική σχέση και την εμπειρία του κλινικού, να γίνει αντιληπτό ένα βίωμα που επρόκειτο να γίνει παραληρητική ιδέα. ή αυτό είναι αδύνατο να συμβεί;
Επιπλέον αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι πως το βίωμα προϋπάρχει της ιδέας οπότε στην εξέταση πολλές φορές φτάνει/εντοπίζεται η ιδέα, η οποία έχει τα κλινικά χαρακτηριστικά που αναφέραμε, είναι για παράδειγμα για μεγάλο χρονικό διάστημα στη σκέψη του ασθενή. Τελευταίο, καταλαβαίνω πως τα όρια ίσως δεν είναι απαραίτητα διακριτά. Δίνω πιθανότητα όμως να τα έχω μπερδέψει τελείως στο μυαλό μου και εσάς περισσότερο.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Αιμιλία
