Καλησπέρα σας, διαβάζοντας για επανάληψη έχω κάποιες απορίες και χρειάζομαι κάποιες διευκρiνίσεις σχετικά με τα παρακάτω:
1) Θα μπορούσατε να μου δώσετε με ένα παράδειγμα πως εδράζεται η διαφορική διάγνωση σε εμμένουσα σκέψη (π.χ., οτι κάτι κακό θα συμβεί) και ιδεομηρυκαστική;
2) Με ποιό τρόπο υπάρχει αντίσταση στις παραληρητικές ιδέες από το άτομο; (κάποιο παράδειγμα).
3) Διαφορά αρνητισμού και σημείου προκλητής σύλληψης; (στις σημειώσεις υπάρχει παράδειγμα όπου ο ασθενής σφίγγει το χέρι του εξεταστή παρόλο που έχει δοθεί η οδηγία να μη το πράξει). Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι πράττει το αντίθετο από την οδηγία άρα να είναι αρνητισμός ;
4) Πως ξεχωρίζουμε τον εφαπτομενικό λόγο από τον εκτροχιασμό της ομιλίας;
5) Τέλος με μπερδεύει η διαφορά μεταξύ νοσηρού οθολογισμού και παραλογικής σκέψης. Ίσως με ένα παράδειγμα να μου ήταν πιο κατανοητό.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Με εκτίμηση,
Χριστούλη Νίκη
