Φιλοσοφικό

Διαβάζοντας τον ευρωπαϊκό ορισμό για τις διαταραχές συνείδησης του εαυτού γίνεται αναφορά αυτών ως άμεσα και θεμελιώδη παθολογικά βιώματα, ως συστατικά της ΚΑΤΑΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΎ του ασθενούς και όχι απλά ως παθολογικά σχηματισμένες κρίσεις του -παραληρητικές ιδέες- (Spitzer 1988).
Και ακολουθεί η παρατήρηση-ερώτηση: αυτά ακριβώς μας διδάσκει ο διαλογισμός!? Να υπερβούμε τα όρια του εαυτού και να γίνουμε ένα με το σύμπαν?!
Αλλά άλλωστε και ο αγαπημένος μας Φρόιντ στο βιβλίο του "Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας" μας μιλά για το Ωκεάνιο συναίσθημα. Το οποίο θα περιέγραφα σαν αίσθημα πληρότητας. Σαν Ένωση αν όχι μόνο με το ταίρι σου, αλλά με τον κόσμο ολόκληρο.
Και ΆΡΑ,
Πώς ξέρω ότι πρέπει να δώσω φάρμακα σε κάποιον με μανία και όχι ότι αυτός αντιλαμβάνεται τον ίδιο που ζω κόσμο διαφορετικά -δες διευρυμένη συνείδηση-;
Αν μου επιτραπεί θα χρησιμοποιήσω εδώ και ένα από τα λεγόμενα ενός περίφημου καθηγητή ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, του Μανόλη Δαφέρμου ως ερώτηση και όχι όπως τα έχει γράψει στο βιβλίο του «Το Ιστορικό Γίγνεσθαι της Ψυχολογίας»: Οι αρχαίοι Σαμάνοι τι ήταν;
Μήπως τίποτα άλλο πέραν αυτού που τώρα θεωρείται μια παθολογία;

Σύλια

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να δείτε τις απαντήσεις

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να δείτε τις απαντήσεις

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να δείτε τις απαντήσεις

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να δείτε τις απαντήσεις

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να δείτε τις απαντήσεις